Onverwachte tranen
Toen de auto’s de oprit verlieten, barstte de stoere façade van mijn man open. Hij, die zijn hele leven zonder klagen zijn verantwoordelijkheden had gedragen, had tranen in zijn ogen. Zijn verdriet, ingetogen maar voelbaar, raakte me diep. Deze man, die alles voor zijn kinderen had gegeven, verdiende deze leegte niet, dit gevoel er niet meer echt toe te doen.
We stonden een paar momenten zwijgend in de hal, alsof we net een waarheid hadden begrepen die we lange tijd hadden ontkend: onze kinderen weten niet meer hoe ze tijd met elkaar moeten doorbrengen. En indirect weten ze ook niet meer hoe ze tijd met ons moeten doorbrengen.
