Ik had al mijn kinderen uitgenodigd voor de lunch op zondag. Ze bleven amper een uurtje en wachtten niet eens op het eten.

Er zijn dagen dat de stilte in huis zwaarder weegt dan normaal. Die zondag, terwijl ik het avondeten voor de verjaardag van mijn man klaarmaakte, voelde ik al een lichte onrust, een vaag voorgevoel dat er iets mis was in ons gezin. Toen we allemaal onder hetzelfde dak woonden, barstte er onverwacht gelach los in de gang. Nu heeft elk van onze drie kinderen zijn eigen leven, zijn eigen appartement, zijn eigen ritme… en onze grote kamers galmen vaak te hard. Toch had ik goede hoop dat deze verjaardagsmaaltijd een gelegenheid zou zijn om eindelijk weer contact met elkaar te maken, zoals vroeger.