‘Wat zei Henderson?’ vroeg Logan, zijn stem nauwelijks hoorbaar.
‘Hij zei dat het interessant was,’ zei ik, terwijl ik een slokje van de wijn nam. Het was een dieprode, rijke wijn met veel tannines. ‘Hij zei dat hij nog nooit zulke slijtage had gezien. Het leek bijna… opzettelijk.’
‘Dat is te gek,’ lachte Logan. Het was een hoge, ijle lach, bijna hysterisch. ‘Auto’s gaan kapot. Dat gebeurt. Oude spoorlijnen breken.’
‘Klopt,’ beaamde ik. ‘Maar meestal niet de dag nadat je een begrafenis hebt betaald.’
Het werd doodstil in de kamer. Mijn moeder stopte met roeren in de jus. Sarah liet haar vork vallen.
Logan staarde me aan. Zijn ogen waren wijd open, zijn pupillen verwijd van angst. Hij zag eruit als een gevangen dier.
‘Wat zei je?’ siste hij.
‘Ik zei,’ ik verhief mijn stem een beetje, zodat iedereen het kon horen, ‘dat het heel attent van je is om vooruit te denken, Logan. De kist? Mahoniehout? Een stijlvolle keuze. Een beetje duur, maar ik neem aan dat de levensverzekering het dekt. En de lelies? Een mooi gebaar. Sarah is dol op lelies.’
‘Claire, hou op,’ waarschuwde hij, terwijl hij een stap in mijn richting zette. Zijn handen balden zich tot vuisten. ‘Je bent dronken. Je weet niet waar je het over hebt.’
‘Ik weet dat je de bevestigingsmail naar je werkadres hebt doorgestuurd,’ zei ik, terwijl ik hem aankeek. ‘En ik weet dat ik hem naar de cloud heb doorgestuurd. En naar Sarah. En naar mama.’
Sarah’s telefoon piepte. Toen die van mama. Ze keken naar beneden.
In de verte loeide een sirene. Eerst zacht, daarna luider. Dichterbij.
Logan deinsde achteruit. Hij keek naar de voordeur.
‘Verwacht je bezoek?’ vroeg ik.
‘Nee,’ fluisterde hij.
‘Dat is grappig,’ zei ik. ‘Want ik heb een paar mensen uitgenodigd. Ze zouden er elk moment moeten zijn.’
Blauwe en rode lichten flitsten door het voorraam, schoten over de muren van de eetkamer en verlichtten Logans doorweekte gezicht in een grotesk discofeest van gevolgen.
