‘Wat is dit?’ vroeg ik, mijn stem klonk vreemd en ver weg.
‘Doe niet zo dom, lieverd. Scheidingspapieren. Derek heeft zijn deel al getekend – je ziet zijn handtekening onderaan, daar.’ Ze tikte met een perfect verzorgde nagel op de derde pagina. ‘De rest hoeft alleen nog maar door jou getekend te worden.’
Mijn ogen vonden Dereks bekende handschrift en de wereld stond op zijn kop. « Hij… heeft al getekend…? »
‘Natuurlijk.’ Eleanors glimlach was klein en uitdrukkingsloos. ‘We hebben hier wekenlang met zijn advocaat aan gewerkt.’
‘Weken.’ Ik herhaalde het woord en liet het tot me doordringen. Terwijl ik hormonen in mijn buik spoot, mijn ovulatie bijhield en huilde om negatieve zwangerschapstesten, was mijn man bezig met het opstellen van de papieren om ons huwelijk te beëindigen.
Mijn vingers raakten het tweede voorwerp in de envelop aan: een cheque. Ik haalde hem eruit.
Ik ben nooit vergeten hoe die cijfers er op papier uitzagen.
$700.000,00
Het familiewapen van de familie Mitchell was in lichtblauw in reliëf aangebracht in de linkerbovenhoek. Eleanors handtekening, sierlijk en elegant, stond onderaan.
‘Ik begrijp het niet,’ fluisterde ik.
‘Het is heel simpel, Caroline.’ Eleanor sloeg haar handen op het bureau en keek me aan zoals ze een dienstmeisje zou aankijken dat een vaas had laten vallen. ‘Je tekent de scheidingspapieren. Je incasseert die cheque. En dan verlaat je Texas. Vandaag nog, liefst. Uiterlijk morgen.’
Mijn oren suizden. « Je… je betaalt me om weg te gaan? »
‘Ik geef je een vergoeding,’ corrigeerde ze hem ongeduldig, ‘voor de tijd die je aan dit gezin hebt doorgebracht. Beschouw het als een ontslagvergoeding.’
“Ik ben Dereks vrouw.”
‘Was,’ zei ze scherp. ‘Was Dereks vrouw. Verleden tijd. Wees realistisch, Caroline. Je weet net zo goed als ik dat dit huwelijk voorbij is. Mijn zoon wordt over een paar weken vader. Die jongens hebben een stabiel thuis nodig. Een gezin zonder… ongemakkelijke complicaties.’
‘Onhandige complicaties,’ herhaalde ik, niet wetend of ik moest lachen of gillen. ‘Je bedoelt zijn echte vrouw.’
Eleanor zuchtte, een overdreven uitademing die aangaf dat ze erg veel geduld had met iemand die erg dom was. « Je was zes jaar met hem getrouwd. Je hebt geprobeerd – tevergeefs – om hem kinderen te geven. Het is je niet gelukt. Hij is verdergegaan met zijn leven. De situatie is tragisch, ja, maar ook volkomen duidelijk. »
‘Ik heb niet gefaald’—’ Mijn stem brak. De hitte brandde achter mijn ogen. ‘We hadden medische problemen. We…’
‘Je bent vierendertig jaar oud,’ zei Eleanor, haar stem plotseling scherp als gebroken glas. ‘De dokters hebben je al, wat, drie keer verteld? Vier keer? Dat je kans om zwanger te raken minder dan vijf procent is? Dat je al sinds je twintiger jaren een ‘verminderde eierstokreserve’ hebt? Dat de kans op een succesvolle zwangerschap verwaarloosbaar klein is?’
De woorden troffen me als een klap in mijn gezicht. « Heb je mijn medische rapporten gelezen? »
‘Natuurlijk wel. Ik moest weten waar we mee te maken hadden.’ Ze wuifde mijn verontwaardiging weg alsof het een vlieg was. ‘Waar het op neerkomt, is dat je onvruchtbaar bent, Caroline. En deze familie heeft erfgenamen nodig.’
Onvruchtbaar.
Ze zei het kalm, klinisch, als een statistiek, en er brak iets in mijn borst.
‘Je hebt vierentwintig uur,’ vervolgde Eleanor, alsof ze een cateringbestelling bevestigde. ‘Je verlaat Texas, je laat mijn zoon achter, je verlaat dit huis en alles wat van deze familie is. Je neemt geen contact meer op met Derek. Je praat niet met de pers, met onze vrienden of met wie dan ook over… privézaken.’
‘En als ik dat niet doe?’ De woorden kwamen er schor uit.
Haar lippen krulden in een kleine, tevreden glimlach. ‘Je hebt niet zoveel invloed als je denkt, lieverd. Je hebt geen kinderen, geen eigen carrière, geen aanspraak op het bedrijf. Je bent een huisvrouw met een geschiedenisdiploma en een peperdure garderobe. Wat denk je precies te winnen als je hiertegen vecht?’
Ik gaf geen antwoord. Want het vreselijke, angstaanjagende was dat ze in één opzicht gelijk had: op papier leek ik geen grote bedreiging te vormen.
Eleanor reikte opnieuw in de lade en schoof een dunne zilveren pen over het bureau. ‘Neem het geld aan,’ zei ze. ‘Onderteken de papieren. Wees dankbaar.’
Dat had het moment moeten zijn waarop ik de cheque in haar gezicht had gegooid. Het moment waarop ik de papieren doormidden had gescheurd, de babyshower was binnengestormd, Derek aan zijn perfect geknoopte stropdas had meegesleurd en voor ieders ogen uitleg had geëist.
In plaats daarvan pakte ik de pen.
Mijn hand trilde zo hevig dat ik mijn kaken op elkaar moest klemmen om te voorkomen dat mijn tanden klapperden. Ik zette mijn handtekening in het kleine vakje onder dat van Derek, de inkt vloeide uit als een spinnenweb op de plek waar een traan was gevallen en het papier had geraakt.
‘Braaf meisje,’ mompelde Eleanor, alsof ik een hond was die eindelijk had geleerd om op commando te rollen.
Toen ik de studeerkamer uitstapte, was het feest nog in volle gang. Iemand gilde het uit van het lachen. Er klonk een plop toen een fles champagne werd ontkurkt. Een groepje vrouwen dromde rond Amber en vroeg of ze al namen had gekozen.
Derek trok mijn aandacht aan de andere kant van de kamer. Heel even, in een duizelingwekkende seconde, kruisten onze blikken elkaar.
Ik wachtte tot hij de kamer doorliep. Tot hij er schuldig uitzag. Tot hij er überhaupt schuldig uitzag.
Hij keek even weg, zei iets tegen de man naast hem en hield zijn hand om zijn glas alsof hij het wilde beschermen tegen een windvlaag die alleen hij kon voelen.
Dat was het moment waarop mijn hart eindelijk ophield met excuses voor hem te verzinnen.
Ik verliet het huis via de zijdeur, het lawaai van het feest gedempt toen de deur achter me dichtzwaaide. Buiten scheen de Texaanse zon fel, weerkaatsend op het zwembad en het glimmende chroom van de luxe auto’s die op de oprit stonden opgesteld.
Mijn telefoon trilde in mijn tas. Een sms’je, van een onbekend nummer.
Je vlucht vertrekt vanavond om 21.00 uur. Eerste klas naar Parijs. Je ticket staat in je e-mail.
Eleanor had mijn ontsnappingsroute al geboekt voordat ik zelfs maar had getekend.
