Misschien zouden hun moeder of vader hen ooit, als ze oud genoeg waren, de waarheid vertellen. Misschien zouden ze de oude artikelen lezen. Misschien zouden ze hun achternaam googelen en foto’s vinden van een babyshower in een herenhuis, waar een vrouw in een lichtblauwe jurk werd gevierd als de redder van een gezin dat niet het hare was.
Misschien zouden ze ergens op de achtergrond van die foto’s een vrouw in een crèmekleurige jurk zien staan, helemaal alleen, met wijd opengesperde, verbijsterde ogen.
Als ze ooit zouden vragen wie ze was, hoopte ik dat iemand zou zeggen: « Dat is degene die ik heb laten gaan. »
Omdat dat is wat ik gedaan heb.
Eleanor dacht dat ze me uit haar verhaal had geschreven. Ze dacht dat ze met zevenhonderdduizend dollar mijn zwijgen en mijn uitwissing kon kopen.
In plaats daarvan financierde ze mijn vrijheid.
Ze betaalde mijn vliegticket, mijn huur, mijn therapie, mijn onderzoek. Ze betaalde voor de koffie die ik dronk terwijl ik de laboratoriumresultaten las die haar zorgvuldig opgebouwde verhaal onderuit haalden. Ze betaalde voor de advocaat die haar bekentenis nu in een kluis bewaarde.
Ze betaalde, zonder het te beseffen, de prijs voor het leven dat ik altijd al had moeten leiden – niet als iemands vrouw of als iemands teleurstelling, maar als een zelfstandig persoon.
‘s Avonds sta ik soms op mijn kleine terrasje, met de stad die zich beneden me uitstrekt, en denk ik terug aan die dag in mijn studeerkamer. Het glimmende bureau, de knisperende papieren, het koele gewicht van de pen in mijn hand.
Eleanor dacht dat ik mijn toekomst weggaf.
Ze had geen idee dat ik de eerste regel van een nieuw verhaal aan het ondertekenen was.
En deze keer ben ik degene die mag bepalen hoe het afloopt.
