Voor één keer was ik degene die het vrijwillig liet gaan.
Het geld stond drie dagen later op mijn rekening.
Patty belde me op, haar stem trilde van een mengeling van verontwaardiging en bewondering.
« Ik heb al heel wat bizarre dingen meegemaakt in het familierecht, » zei ze, « maar je ex-schoonmoeder afpersen voor 2,3 miljoen euro en een notariële bekentenis is misschien wel mijn nieuwe maatstaf. »
‘Ik heb haar niet afgeperst,’ protesteerde ik halfslachtig. ‘Ik heb haar een wederzijds voordelige overeenkomst aangeboden.’
‘Dat is wat afpersing is,’ zei ze geamuseerd. ‘En voordat je je schuldig begint te voelen, bedenk dan dat ze je probeerde te betalen alsof je een dienstmeisje was dat ze ontsloeg.’
“Hoe is de biecht?”
‘Grondig,’ zei Patty. ‘Het leest alsof iemand op de rand van een zenuwinstorting staat en probeert het goed te maken met welke god dan ook die rijke mensen beschermt. Ze geeft toe dat ze wist van Victors vaderschap, dat ze Amber betaalde om bij het verhaal te blijven, en dat ze Derek onder druk zette om geen vragen te stellen. Ze noemt zelfs hoe ze jouw onvruchtbaarheid gebruikte om de aandacht af te leiden van Dereks medische problemen.’
Ergens in mijn borstkas raakte een oude knoop los. « Dus als ze ooit nog eens probeert me te bedriegen… »
‘We hebben een nucleaire optie,’ zei Patty. ‘Die blijft in de kluis van mijn bedrijf, tenzij je anders zegt. Jij hebt nu de touwtjes in handen, Carrie.’
Het voelde… goed. Niet op de triomfantelijke manier waar Simone me voor had gewaarschuwd. Maar op een rustigere manier. Alsof ik eindelijk een vangnet had na jarenlang balanceren op een dun koord.
‘Wat ga je met al dat geld doen?’ vroeg Patty. ‘Een eiland kopen? Een sekte beginnen?’
‘Ik denk eraan om het het ‘Eleanor had het mis’-fonds te noemen,’ zei ik. ‘En het te gebruiken om een leven op te bouwen dat ze zou haten.’
Ze lachte. « Stuur me een ansichtkaart. »
« Ik zal. »
Ik heb geen eiland gekocht. Wel heb ik mijn appartement verbouwd naar een woning met twee slaapkamers en een klein terrasje waar ik mijn koffie kon drinken en de stad kon zien ontwaken. Ik heb geïnvesteerd in mijn bedrijf, grotere projecten aangepakt en mezelf uitgedaagd op manieren die ik vroeger te eng vond.
Voor het eerst in lange tijd nam ik beslissingen zonder me af te vragen wat de Mitchells ervan zouden vinden.
Wat Derek betreft… tja, ik hoefde helemaal niets aan hem te doen.
Het universum, en een woedende vrouw genaamd Rebecca Chin, hebben daarvoor gezorgd.
Ik wist al maanden van Victors vrouw af. Marcus had haar in een van zijn rapporten genoemd: Rebecca, eind dertig, intelligent, rustig, dermatoloog met een bloeiende praktijk en een voorliefde voor smaakvolle, minimalistische inrichting.
Ze had geen idee dat haar man een tweeling had verwekt bij een oplichtster.
Ik had het haar toen kunnen vertellen. Ik had haar snikkend kunnen bellen, zoals zoveel vrouwen elkaar bellen in late-night series, met telefoon en wijnglas in de hand.
Maar ik wilde die versie van mezelf niet worden. Ik wilde niet handelen vanuit pure pijn.
Dus ik had gewacht.
Totdat Eleanor aan mijn deur stond. Totdat ik haar bekentenis in Patty’s kluis had. Totdat de jongens oud genoeg waren dat de waarheid hun basisbehoeften niet zou schaden.
Op een avond belde ik Rebecca’s kantoornummer.
‘Dit is dokter Chin,’ antwoordde ze.
‘Hallo, dokter Chin,’ zei ik. ‘Mijn naam is Caroline. Ik was vroeger getrouwd met de zakenpartner van uw man.’
Er viel een stilte. « Derek Mitchell, » zei ze langzaam.
« Ja. »
‘Ik begrijp het.’ Haar stem werd iets koeler. ‘Gaat dit over de… recente ontwikkelingen? Victor vertelde me dat er wat… verwarring was over de regelingen rondom het trustfonds van de tweeling.’
‘Mijn telefoontje gaat over de tweeling,’ zei ik, ‘en over de betrokkenheid van uw man bij hun moeder.’
Stilte.
‘Ik heb bewijsmateriaal,’ vervolgde ik. ‘DNA-testen. Foto’s. Financiële gegevens. Alles bewijst dat uw man en Amber al jaren een relatie hebben en dat hij de biologische vader van haar tweeling is. Niet Derek.’
Toen Rebecca weer sprak, was haar toon kalm. Té kalm. ‘Ik wil die documenten graag inzien,’ zei ze.
‘Ik kan ze je per e-mail sturen,’ zei ik. ‘Of, als je dat liever hebt, kan het bureau van mijn privédetective ze persoonlijk afleveren.’
‘E-mailen is prima,’ zei ze. ‘En Caroline?’
« Ja? »
« Bedankt. »
Er zat een ingehouden woede in die twee woorden die me bijna medelijden met Victor deed voelen.
Bijna.
De nasleep trof de samenleving van Houston als een bom.
Marcus stuurde me links naar het ene artikel na het andere. De krantenkoppen waren meedogenloos.
« Schandaal rond de erfgenaam van Mitchell: DNA-test onthult schokkende waarheid. »
« Oplichter neemt Houston-dynastie in het vizier: tweeling niet verwekt door Mitchell-zoon. »
