Ik gaf mijn winterjas aan een moeder en haar baby die het ijskoud hadden. Een week later klopten twee mannen in pak op mijn deur en zeiden: « Hier kom je niet mee weg. »

Geloven dat het verhaal daar eindigt.

Toen ze afscheid namen, klemde ze de jas tegen zich aan alsof het een kostbaar bezit was. Een simpel, oprecht « dankjewel », en toen was ze weg. Op weg naar huis  voelde Jean  een vreemd gevoel van vrede, als een stille goedkeuring van elders. Hij dacht dat dit het einde van dit intermezzo was.
Maar het leven heeft soms de neiging verhalen te verlengen.