Een scène die je de rillingen over de rug bezorgt… en je hart doet ontwaken.
Terwijl hij zijn tassen opborg, zag Jean haar. Een heel jonge vrouw, bijna verscholen tussen de auto’s, met een baby in een veel te lichte doek. De wind floot, scherp en meedogenloos. Ze beefde en het kind leek nauwelijks te ademen.
Het was onmogelijk om weg te kijken. Deze aanblik wekte een oude, bekende angst op: de angst om iemand van wie je houdt blootgesteld te zien aan de kou. Zonder na te denken, naderde hij haar voorzichtig, met de tact die je gebruikt als je iemand niet wilt laten schrikken.
Geven zonder te rekenen
De woorden waren eenvoudig, bijna gefluisterd. En het gebaar, direct. Zijn dikke, warme winterjas, beladen met herinneringen, werd van zijn schouders naar die van haar doorgegeven. Het was de laatste jas die Claire hem had gegeven. Maar op dat moment was er geen aarzeling: de baby had hem nodig.
In het nabijgelegen café, een warme soep, een dampend drankje, een beetje troost. De jonge moeder bekende dat ze sinds de dag ervoor niets hadden gegeten. Jean drong niet aan, stelde geen onnodige vragen. Soms betekent helpen ook de stilte van de ander respecteren. Deze daad van solidariteit leek toen bijna onbeduidend.
