Ik glimlachte zodat hij niet zou zien hoe diep zijn reactie me had geraakt, maar later die avond, alleen zittend in mijn te stille huis, vroeg ik me af of het album überhaupt iets voor hem had betekend – of dat het gewoon weer een herinnering was dat er in de wereld waarin hij terechtkwam niet veel plaats meer voor mij was.
De volgende ochtend belde mijn dochter, haar stem trillend van emotie.
‘Mam,’ zei ze, ‘ga even op je veranda kijken.’
Verbaasd liep ik naar de deur. Daar, netjes op de deurmat, lag een ingepakt pakketje met het handschrift van mijn kleinzoon. Bovenaan was een klein briefje geplakt: « Voor oma. »
Mijn handen trilden toen ik het plakband losmaakte en het deksel optilde. Binnenin zat hetzelfde fotoalbum, maar het voelde niet meer hetzelfde aan.
