Dat ben je al, pap, dacht ik. Je weet alleen niet waarom.
Oma was er fysiek niet. Maar ze was er wel in de jurk. In de parelknopen die ik één voor één had teruggenaaid. In het verborgen zakje waar ik haar brief zorgvuldig teruglegde voordat ik het weer dichtnaaide.
Het hoorde daar thuis.
Sommige geheimen zijn geen leugens.
Soms is het gewoon liefde, zonder verdere mogelijkheden.
En oma Rose – of ze nu familie van me was of niet – koos mij elke dag opnieuw uit.
