Er is iets in mij opengebroken.

‘Ik was je helemaal vergeten,’ zei ik zachtjes.

Ze keek me aan.

‘Niet jij fysiek,’ voegde ik eraan toe. ‘Maar wie je bent. Wat je uitstraalt. Wat je elke dag geeft. Ik raakte afgeleid door titels en salarissen en vergat dat onze hele wereld functioneert dankzij jou.’

Haar ogen fonkelden, maar ze huilde niet.

‘Ik hoef hun bevestiging niet te hebben,’ zei ze zachtjes. ‘Ik wilde alleen dat je me niet het gevoel gaf dat ik minderwaardig was.’

Dat deed meer pijn dan wat dan ook.

‘Nee,’ zei ik. ‘Dat beloof ik.’

Ze knikte even kort.

Het was nog geen vergeving.

Maar het was een stap in de goede richting.

De foto hangt nu in onze gang.

Niet als symbool van iets wat ze miste, maar als een herinnering aan wie ze altijd al is geweest.

En wanneer is er de volgende keer een reünie?

Ik zal niet de reden zijn dat ze thuisblijft.

Ik zal ervoor zorgen dat ze de deur uitloopt met het volle besef hoe waardevol ze is.