Ik ben nu in de zeventig en het grootste deel van mijn leven heb ik een stille overtuiging met me meegedragen die alles heeft gevormd wat ik ben geworden. Ik geloofde dat mijn zus er niet meer was. Niet alleen uit mijn leven, maar helemaal verdwenen uit de wereld. Die overtuiging nestelde zich in mijn kindertijd en heeft me nooit echt losgelaten. Ze volgde me door mijn schooltijd, mijn huwelijk, mijn moederschap en mijn grootouderschap. Ze was op de achtergrond aanwezig bij elke familiebijeenkomst en elk stil moment van eenzaamheid.
Wat ik niet wist, was dat de waarheid over mijn zus veel complexer en menselijker was dan het verhaal dat me verteld was. Ik wist ook niet dat ik op een doodgewone ochtend, in een klein café ver van huis, met die waarheid geconfronteerd zou worden.
Mijn naam is Dorothy. Ik ben 73 jaar oud. En dit is het verhaal over hoe ik mijn zus terugvond na 68 jaar waarin ik dacht dat ze er niet meer was.
