Dus we gingen.
Het was stil op de begraafplaats, vroeg in de ochtend. Alleen wij tweeën en de terreinbeheerder in de verte waren er. Iris knielde bij het graf en legde een klein boeketje bloemen op de steen.
‘Hallo Timothy. Ik ben Iris. Ik ben je nichtje,’ zei ze zachtjes. ‘Ik weet dat we elkaar nooit hebben ontmoet, maar ik wilde je zeggen dat het me spijt van wat oma heeft gedaan. Dat je zo lang vastzat in die koude plek. Ik zat ook in een koude plek, maar mijn vader heeft me gevonden. Ik wou dat iemand jou ook had gevonden.’
Ze pauzeerde even, keek naar het graf en fluisterde toen: ‘Het komt wel goed met me, Timothy. En je bent niet meer alleen. Dat beloof ik.’
Ik legde mijn hand op haar schouder en samen stonden we op. Het moment was zwaar, maar ik voelde dat er iets veranderde. Misschien was het het begin van genezing. Voor Iris. Voor mij. Voor iedereen die erbij betrokken was.
‘Kunnen we pannenkoeken krijgen, papa?’ vroeg Iris, haar ogen stralend.
Ik glimlachte. « Tuurlijk, schatje. Wat je maar wilt. »
En toen we die begraafplaats achter ons lieten, besefte ik dat het leven soms gewoon doorgaat. Zelfs na de meest verschrikkelijke dingen die je je kunt voorstellen. Het gaat door, en je moet er gewoon blijven zijn. Blijven volhouden.
Omdat dat alles is wat we kunnen doen.
