VOLLEDIGE CIRKEL
De kamer was gevuld met klapstoelen, gedoneerde boeken en hoopvolle gezichten.
Na mijn toespraak bleef ze rustig naast me staan.
‘Jij hebt me gered,’ fluisterde ze.
Ik schudde mijn hoofd.
‘Nee,’ zei ik zachtjes. ‘Jij hebt mij eerst gered.’
Omdat ze dat deed.
Ze gaf niet zomaar een hongerige tiener te eten.
Ze gaf hem waardigheid.
En soms heeft de kleinste daad van vriendelijkheid nog jarenlang een nagalm.
Totdat het weer terugkomt.
En dat verandert alles weer.
