Nu proberen Amy en ik een relatie op te bouwen. Het gaat langzaam. Pijnlijk. Ongemakkelijk. Elk gesprek voelt alsof ik over gebroken glas loop. Er zijn dingen die we niet weten hoe we ze moeten zeggen – dingen waarvan ik niet weet of ik ze wel mag zeggen. Ik wil haar zeggen dat het me spijt, maar de woorden voelen te klein, te fragiel om het gewicht van vijftien jaar te dragen. Ik wil haar vertellen dat ik meer van haar moeder hield dan van mijn eigen leven, maar ik ben bang dat ze alleen de echo van mijn haat voor haar zal horen. Ik wil haar vertellen dat ik gebroken was, maar gebrokenheid is geen excuus voor wreedheid.
En toch, ondanks de stilte, ondanks de schuld, ondanks de verloren jaren, is er hoop. Amy luistert. Ze glimlacht niet vaak, maar als ze dat wel doet, voelt het als zonlicht dat door de stormwolken breekt. Ze stelt vragen – aarzelend, voorzichtig – maar toch vragen. Ze wil weten wie ik ben. Ze wil weten wie haar moeder was. Ze wil weten waarom. En hoewel ik struikel, hoewel ik bloed bij elk antwoord, probeer ik het. Omdat ze dat verdient. Omdat Rosa dat verdient. Omdat ik het verleden niet ongedaan kan maken, maar misschien, heel misschien, kan ik de toekomst vormgeven.
