De terugbetaling
Twee dagen later begonnen de terugbetalingsmeldingen op mijn telefoon binnen te rinkelen als kleine klokjes van gerechtigheid. Eerst het resort. Toen het autoverhuurbedrijf. De luchthavenbelastingen. De reisarrangementen. De aanbetaling voor de privékok.
Mijn reisbudget, dat ooit door de liefde was leeggeplunderd, was weer aangevuld.
Maar deze keer zou de liefde niet blind zijn. Deze keer zou ik het anders aanpakken.
Ik opende mijn notitieboekje, hetzelfde notitieboekje waarin ik James’ favoriete liedjes en de namen van al mijn kleinkinderen had opgeschreven. Ik sloeg een lege pagina open en schreef drie woorden bovenaan:
De vergeten vrouwen.
Daaronder begon ik namen op te sommen.
Carol.
Frances.
Beverly.
Nora.
Lucille.
Diane.
Stuk voor stuk vrouwen zoals ik. Over het hoofd gezien. Onderschat. Overmatig gebruikt.
Ik heb zes telefoongesprekken gevoerd. Elk gesprek verliep hetzelfde. Aarzelende begroetingen, gevolgd door verbijsterde stilte, en vervolgens ongeloof.
‘Wil je me meenemen? Waarheen?’
“Hawaï, lieverd. Voor één week.”
Geen addertje onder het gras?
“Geen addertje onder het gras.”
“Maar… waarom ik?”
‘Omdat iemand het verdient,’ zei ik tegen hen. ‘Omdat jullie ertoe doen.’
Ik heb de boekingen dit keer op mijn eigen naam gemaakt. Eén villa. Zes vrouwen. Zeven dagen. Geen tags, geen hashtags, geen vermeldingen als « Alleen voor het gezin ». Ik belde het reisbureau en gaf haar de nieuwe lijst. Ik vroeg om aparte bedden en één grote tafel waar we elke avond allemaal samen aan konden zitten.
Toen ging ik naar de doos onder mijn bed. Daarin zat de foto van James die ik aan het hoofd van onze familietafel wilde zetten. Zijn glimlach was nog steeds even stralend, nog steeds ondeugend, nog steeds de mijne. Ik liet de foto vergroten en inlijsten, niet in goud, maar in zacht walnoothout – het soort hout dat met de tijd donkerder en mooier wordt. Ik pakte de lijst in bubbeltjesplastic en legde hem voorzichtig in mijn koffer.
