Het gaat beter met Lila. Ze heeft nog steeds twee keer per week therapie en dat zal waarschijnlijk altijd zo blijven, maar ze is thuis. Ze is wakker. En ze kan John eindelijk weer eens persoonlijk irriteren, en als ik Daniel mag geloven, haalt ze de verloren tijd in.
En Daniel?
Hij is de reden dat ik niet meer alleen met de bus ga.
Zijn ouders nodigen me steeds vaker uit voor het avondeten. Afgelopen zondag leerde Lila me haar geheim voor de perfecte taartbodem, terwijl John aan de keukentafel schilderde en Daniel de afwas deed. Het voelde als familie. Als thuis.
Grappig hoe de kleinste gebaren van vriendelijkheid de grootste deuren kunnen openen en hoe de beste dingen in het leven soms maar $2 kosten.
