‘Hij denkt dat hij investeert, mevrouw Coleman. Mijn vader liet hem valse boekhoudingen zien. Hij overtuigde Daniel ervan om een volmacht te tekenen voor een aantal van uw nevenbezittingen in ruil voor een ‘gegarandeerd rendement’. Ze hadden een grootse bruiloft nodig om hun schuldeisers te bewijzen dat ze nog steeds geld in overvloed hadden. U betaalde niet alleen voor de bruiloft; u betaalde voor hun misleiding.’
De kamer voelde ineens heel klein aan. Mijn zoon. Mijn Daniel. Hij had de belediging niet alleen genegeerd; hij was de architect van zijn eigen verraad geweest. Hij had de erfenis van zijn moeder ingeruild voor de goedkeuring van een man die hem als menselijk schild gebruikte.
‘Waarom vertel je me dit, Clare?’
‘Omdat ik de leugens zat ben,’ zei ze, terwijl de tranen eindelijk over haar wangen stroomden. ‘Ik heb jarenlang gezien hoe ze mensen kapotmaken. Mijn vader denkt dat hij een manier heeft gevonden om zijn schulden af te lossen door jullie bezittingen via Daniel te liquideren. Als jullie hem maandag niet tegenhouden, gaat de overdracht door.’
Ik keek op de klok. Het was zondagmiddag.
‘Maandagochtend heeft George Worthington een vergadering met zijn ‘nieuwe CEO’,’ zei ik met een ijzeren stem. ‘Ik denk dat het tijd wordt dat hij beseft dat het varken waar hij om lachte, degene is die al die tijd aan de touwtjes heeft getrokken.’
Maar terwijl ik me voorbereidde op de vergadering, viel het laatste puzzelstukje op zijn plaats – een stukje dat te maken had met een naam die ik al negentien jaar niet meer had gehoord.
Maandagochtend in Boston was het grijs en regenachtig. Ik liep het hoofdkantoor van Worthington Holdings binnen in een antracietkleurig pak dat meer kostte dan Samantha’s trouwjurk. Ik ging niet via de hoofdingang naar binnen, maar via de directiegarage, met de toegangskaart die ik achtenveertig uur eerder als meerderheidsaandeelhouder had ontvangen.
De directiekamer was een tempel van mahoniehout en ego. George was er, samen met zijn zoons, Derek en Trevor. Ze lachten, dronken koffie en bekeken een stapel documenten die op tafel lagen uitgespreid. Daniel zat in de hoek, bleek en misselijk.
‘Ah, George,’ zei ik, terwijl ik de kamer binnenstapte.
De stilte viel onmiddellijk. George stond op, zijn gezicht veranderde van verward naar een wanhopige, geforceerde glimlach.
“Helen! We hadden je pas later verwacht. We waren net bezig met de afronding van een interne reorganisatie.”
‘Interne reorganisaties?’ Ik liep naar het hoofd van de tafel. ‘Is dat wat we tegenwoordig verduistering noemen?’
Georges glimlach verdween. « Ik weet niet wat je bedoelt. »
Ik gooide de leningsovereenkomst uit 2004 op tafel. « Laten we beginnen met de vijfhonderdduizend die je van mijn man hebt gestolen. En dan gaan we verder met het nep-investeringsfonds dat je hebt gebruikt om mijn zoon te manipuleren. »
Derek, de oudste broer, sneerde: « Je bent niet geschikt voor deze positie, Helen. Daniel heeft die papieren ondertekend. Alles is legaal. Je bent op zijn best een minderheidsaandeelhouder. »
‘Ben ik dat?’ Ik keek Daniel aan. ‘Daniel, kijk me aan.’
Mijn zoon keek op, zijn ogen rood omrand. ‘Mam, ik… ik probeerde te helpen. Ze zeiden dat de hotels een kapitaalinjectie nodig hadden en dat Georges fonds de enige manier was om het pand in Portland te redden.’
‘Ze hebben tegen je gelogen, Daniel,’ zei ik zachtjes. ‘Het pand in Portland is voor 98 procent bezet. We hebben geen schulden. Jij hebt ons niet gered; je hebt ze de sleutels van de kluis gegeven.’
Ik draaide me weer naar George om. « Maar hier is het probleem voor jou, George. Ik heb Mass-Tech Acquisitions vorige maand overgenomen. Zij hebben de hoofdhypotheek op dit gebouw en op jouw huis. En vanochtend om 8:00 uur heb ik de leningen opgeëist. »
George veranderde van bleek in grijs. « Dat kan niet. Er is een respijtperiode. »
‘Niet als er bewijs van fraude is,’ zei ik. Ik gebaarde naar de deur. Twee mannen in donkere pakken stapten naar binnen – mijn juridisch team en een privédetective. ‘We hebben het weekend besteed aan het traceren van de ‘investeringen’ die u met Daniels handtekeningen hebt gedaan. Het blijkt dat het overmaken van geld tussen schijnvennootschappen om persoonlijke gokschulden af te betalen een misdrijf is.’
