“Catherine!” Billy sloeg zijn armen om me heen en omhelsde me. “Ik heb aan je gedacht sinds de begrafenis. Je oma zou zo trots op je zijn geweest. Kom binnen, kom binnen. Diane! Catherine is hier!”
We verzamelden ons in de woonkamer. Diane bracht koffie en een van zijn dochters kwam naar beneden om me te begroeten. De sfeer was zo warm, zo compleet, dat ik even verstijfde van verlangen.
Toen keek Billy me vriendelijk aan en zei: « Je grootmoeder was de fijnste vrouw die ik ooit heb gekend. Zij hield dit hele gezin bij elkaar. »
De woorden maakten diepe indruk.
Hij bedoelde ze. Hij had geen idee hoe letterlijk ze bedoeld waren, of wat oma Rose had opgeofferd, of wat ze had gedragen voor iedereen die in die kamer zat. Ik opende mijn mond om te spreken, maar hield toen op.
In plaats daarvan zei ik: « Ik ben blij dat je naar de bruiloft komt. Het zou alles voor me betekenen. Oom Billy, zou je me naar het altaar willen begeleiden? »
Zijn gezicht verzachtte onmiddellijk. Hij legde een hand op zijn borst alsof ik hem iets kostbaars en onverwachts had overhandigd.
‘Ik zou het een eer vinden, lieverd,’ zei hij met een hese stem. ‘Absoluut een eer.’
‘Dankjewel, papa—’ Ik corrigeerde mezelf en voegde er snel aan toe: ‘Oom Billy.’
Tyler bracht ons naar huis. Na ongeveer tien minuten rijden keek hij me even aan.
‘Je had de brief,’ zei hij. ‘Je zou het hem vertellen.’
« Ik weet. »
‘Waarom heb je dat niet gedaan?’
Ik keek naar de voorbijflitsende straatverlichting voordat ik antwoordde. ‘Omdat oma er dertig jaar lang voor heeft gezorgd dat ik me nooit buitengesloten heb gevoeld. Ik ga toch niet zomaar de woonkamer van die man binnenlopen en zijn huwelijk, de wereld van zijn dochters en zijn gevoel van eigenwaarde overhoop gooien – waarom zou ik dat doen? Zodat ik een gesprek kan voeren?’
Tyler zei niets.
