.
Opgroeien met een gemis dat je niet begrijpt
Als kleine meisjes waren Lucie en ik onafscheidelijk. Als tweeling deelden we alles: spelletjes, geheimen, gekke streken, gelach. Toen ging Lucie op een dag buiten spelen… en ze kwam nooit meer terug. De volwassenen fluisterden, de zoektocht sleepte zich voort, en toen sprak iedereen over haar verdwijning en vermoedelijke dood.
Het onderwerp werd al snel taboe. Niemand sprak meer over Lucie, niemand liet nog foto’s zien, alsof ze de pijn wilden uitwissen door haar bestaan te wissen. Ik groeide op met een vreemd gevoel: ik had een einde gekregen, maar niet het verhaal.
Ik bouwde mijn leven op, stichtte een gezin, werkte en ging verder zoals iedereen. Maar diep van binnen bleef één vraag altijd onbeantwoord.
