2. Blijf altijd het huis verlaten.
In het begin voelt thuisblijven bevrijdend. Geen schema’s. Geen verplichtingen. Maar plotseling gaan de dagen voorbij zonder dat je met iemand praat – en het meest verontrustende is dat je het nauwelijks merkt.
Als je niet meer naar buiten gaat, krimpt je wereld stilletjes. Je geest wordt minder scherp. Je gevoel van verbondenheid verdwijnt. Naar buiten gaan is geen luxe. Het is essentieel.
3. Verlaat nooit een dagelijks ritme.
Wakker worden wanneer je wilt, voelt misschien als vrijheid, maar het is een subtiele valkuil. Zowel lichaam als geest hebben structuur nodig. Zonder structuur lopen de dagen in elkaar over, neemt de energie af en sluipt verdriet ongemerkt binnen.
Routine is geen beperking, maar stabiliteit.
