Ik ben 73 jaar oud en woon al acht jaar alleen. Het was niet iets wat ik gepland had of waar ik naar verlangde. Het is gewoon zo gelopen. In het begin was ik bang. Ik dacht dat de eenzaamheid als een zware last op mijn borst zou drukken. Nu kan ik iets zeggen wat ik nooit had gedacht te zullen zeggen: alleen wonen kan betekenisvol, vredig en diep menselijk zijn.

Het gebeurde niet van de ene dag op de andere. Ik heb heel wat fouten gemaakt – meer dan ik zou willen toegeven – en er waren momenten dat ik bijna de weg kwijt was. Maar met de tijd leerde ik een belangrijke waarheid: alleen wonen is niet hetzelfde als geïsoleerd zijn. De grens tussen een rustig leven en een pijnlijk leven wordt bepaald door kleine, alledaagse keuzes.
Hier zijn vier dingen die je nooit moet doen als je alleen woont – en vier dingen die je altijd moet doen.

Vier dingen die je nooit moet doen

1. Zorg ervoor dat je leefruimte nooit in chaos vervalt.

Wanneer je een huis deelt, is orde vaak vanzelfsprekend. Als je alleen woont, ziet niemand de wanorde behalve jijzelf – en daar begint het gevaar.
Vuile vaat die zich opstapelt, ongeopende post, rondslingerende kleren zijn niet zomaar onschuldige gewoontes. Ze duiden er vaak op dat er ook vanbinnen iets aan het ontrafelen is. De wanorde in je omgeving sijpelt langzaam je gedachten binnen, waardoor alles zwaarder aanvoelt dan nodig is.
Je huis is de enige plek die volledig onder jouw controle staat. Die controle verliezen betekent een essentiële bron van rust verliezen.