Tyler lachte nerveus en schudde zijn hoofd. « Je hebt een huis gekocht en het aan niemand in de familie verteld. »
‘Ik dacht niet dat iemand het iets zou kunnen schelen,’ antwoordde ik.
Mijn moeder forceerde een glimlach die er ingestudeerd uitzag. « Natuurlijk geven we om je. We zijn je familie. »
Zonder aarzeling keek ik haar recht in de ogen. « Je hebt net gezegd dat je me vergeten bent. »
Melissa zette haar wijnglas met een zacht getik neer. ‘Dus je hebt een huis gekocht,’ zei ze vlak. ‘Waarom maak je er dan zo’n show van met de sleutels?’
Ik greep opnieuw in de doos en haalde er een tweede set sleutels uit. « Omdat ik morgen ga verhuizen, » legde ik uit.
Mijn vader richtte zich meteen op. « Dat is belachelijk. Je kunt zulke beslissingen niet nemen zonder ze eerst te bespreken. »
‘Ik heb de beslissing al genomen,’ antwoordde ik.
Mijn moeder kwam dichterbij en verzachtte haar stem. ‘Je bent van streek over een cadeautje, lieverd.’
‘Ik ben niet boos over een cadeautje,’ zei ik kalm. ‘Ik ben het zat om de persoon te zijn die je vergeet.’
Tyler sloeg zijn armen over elkaar en klonk geïrriteerd. « Hierdoor ga je Kerstmis echt verpesten. »
‘Ik heb niets verpest,’ antwoordde ik. ‘Ik heb gewoon het cadeau gebracht dat ik mezelf jaren geleden had moeten geven.’
Melissa boog zich voorover en kneep haar ogen samen. ‘Waar heb je het geld voor een huis vandaan?’
‘Ik heb gespaard,’ antwoordde ik. ‘Ik heb overuren gemaakt en mijn studieschuld afbetaald, en tegelijkertijd ben ik gestopt met de gewoonte om voor anderen in noodgevallen op te komen.’
Mijn moeder deinsde even terug. « Heb je het over ons? »
‘Ja,’ zei ik eerlijk.
