Maar Mira voelde dat er iets in haar veranderde.
De sfeer in de keuken werd zwaarder. Het ging niet om eieren. Het ging zelfs niet om een correctie. Het ging om de stille vergelijking die in zijn woorden verborgen lag. Ze was vroeg opgestaan om iets aardigs te doen, en in plaats van een glimlach of een simpel bedankje hoorde ze een onuitgesproken norm waaraan ze niet had voldaan.
Haar bewegingen werden langzamer. De warmte van de ochtend verdween. Evan merkte het niet meteen. Toen hij de spanning eindelijk voelde, verscheen er een verwarde uitdrukking op zijn gezicht. Pas toen besefte hij dat wat voor hem onschuldig had geklonken, voor haar anders was overgekomen.
Later, toen de ergste pijn was weggeëbd, bood hij zijn excuses aan. Hij legde uit dat het afspoelen van eieren geen regel was, maar gewoon iets vertrouwds, een kleine gewoonte die in zijn geheugen gegrift stond. Hij had haar niet willen bekritiseren. Hij had geen vergelijking willen maken.
Mira luisterde en gaf toen ook haar eigen waarheid toe. Ze was niet gekwetst door de suggestie zelf. Ze wilde alleen dat haar inspanning gezien werd, zonder afgewogen te worden tegen de manier waarop iemand anders dingen deed.
