Voor hem was het niet meer dan een vluchtige gedachte – een echo uit de keuken van zijn jeugd.

Hij herinnerde zich hoe zijn moeder bij de gootsteen stond en elk ei zorgvuldig waste voordat ze het kookte, en uitlegde dat dat gewoon de juiste manier was. Hij had het toen niet in twijfel getrokken, en hij deed dat nu ook niet.

Maar Mira voelde dat er iets in haar veranderde.

De sfeer in de keuken werd zwaarder. Het ging niet om eieren. Het ging zelfs niet om een ​​correctie. Het ging om de stille vergelijking die in zijn woorden verborgen lag. Ze was vroeg opgestaan ​​om iets aardigs te doen, en in plaats van een glimlach of een simpel bedankje hoorde ze een onuitgesproken norm waaraan ze niet had voldaan.

Haar bewegingen werden trager. De warmte van de ochtend verdween.