Ik kookte. Ik maakte schoon. Ik zorgde voor zijn medicijnen. Ik zat ‘s nachts naast hem, ook als hij wakker lag. Niet omdat hij het verdiende. Niet omdat ik de vernedering was vergeten. Maar omdat ik moest weten dat ik nog steeds vanuit mededogen kon handelen in plaats van vanuit bitterheid.
Bijna een jaar later overleed hij rustig, vlak voor zonsopgang. Geen dramatische laatste toespraak. Geen grootse bekentenis. Slechts een laatste ademtocht die overging in stilte.
Ik dacht dat dat het einde ervan was.
Tot de dag van de begrafenis.
Ze kwam.
Ik herkende haar bijna niet. Het stralende zelfvertrouwen dat ze eens als een pantser uitstraalde, was verdwenen. Ze stond ingetogen aan de rand van de kamer, met een klein houten doosje tegen haar borst gedrukt.
