Ik voelde het gewicht van het gewaad op mijn schouders. Het was niet meer zwaar. Het voelde als vleugels.
Ik liep naar de bank. Ik nam plaats – de plaats die voor altijd de mijne zou zijn.
De hamer klonk – een scherpe, heldere toon van definitieve afsluiting die door de zaal galmde.
Knal.
De rechtszitting was in behandeling.
Toen de ceremonie ten einde liep en de menigte zich begon te verspreiden, kwam een jonge vrouw naar de bank toe. Ze droeg een eenvoudig pak en had een stapel dossiers in haar handen. Ze zag er nerveus uit.
‘Rechter Vance?’ vroeg ze.
« Ja? »
‘Ik… ik wilde alleen maar zeggen…’ Ze pauzeerde even en bloosde. ‘Ik heb vijf jaar als juridisch medewerker gewerkt voordat ik rechten ging studeren. Mensen zeiden dat ik mijn tijd aan het verkwisten was. Maar nu ik jou zie… ben je mijn held.’
Ik glimlachte. Ik keek naar de jonge vrouw en zag het vuur in haar ogen, het potentieel dat ze in zich droeg.
‘Dan ken je het geheim,’ fluisterde ik, terwijl ik over de bank leunde.
“Welk geheim?”
‘De mensen die het papierwerk invullen, zijn degenen die de wetten daadwerkelijk schrijven,’ zei ik. ‘Laat je nooit wijsmaken dat je zwak bent. Stilte is geen overgave. Het is slechts bewijsmateriaal verzamelen.’
Ze glimlachte en strekte haar rug. « Dank u wel, Justitie. »
‘Nu,’ zei ik, terwijl ik mijn hamer oppakte. ‘Ga ze pakken.’
Als je meer van dit soort verhalen wilt lezen, of als je wilt delen wat jij in mijn situatie zou hebben gedaan, hoor ik dat graag. Jouw perspectief helpt deze verhalen een groter publiek te bereiken, dus aarzel niet om te reageren of te delen.
