« Rechter Vance, heeft u een opmerking over de bevestigingshoorzittingen? »
Ik liep naar de zwarte auto die het Witte Huis had gestuurd voor mijn beveiligingsteam.
Ik bleef even staan aan de stoeprand. Ik keek nog een laatste keer achterom.
Mark werd in de achterkant van een politieauto geduwd. Zijn dure pak was verkreukeld. Zijn haar zat in de war. Hij keek naar de camera’s, toen naar mij. Zijn gezicht was een masker van spijt en wanhoop.
‘Elena!’ riep hij boven het lawaai van de menigte uit. ‘Ik meende het niet! Het was gewoon stress! Ik hou van je! Zeg het ze!’
Ik keek naar de man die me had afgewezen, me had bedrogen en me met niets had willen achterlaten.
Een verslaggever duwde een microfoon in mijn gezicht. « Rechter, kent u die man? »
Ik keek in de camera. Mijn uitdrukking was onbewogen, oordeelkundig.
‘Geen commentaar,’ zei ik. ‘De wet spreekt voor zich.’
Ik stapte in de auto. De zware deur sloeg met een doffe klap dicht en sloot het lawaai, de lichten en de man die mijn echtgenoot was geweest buiten.
Terwijl de auto wegreed en zich een weg baande door de zee van media, trilde mijn telefoon.
Ik heb het eruit gehaald.
Het was een berichtje van Marks advocaat – de haai die hij had ingehuurd om mij te vernietigen.
Onderwerp: Re: Echtscheidingsverzoek
Mevrouw Vance, gezien de recente ontwikkelingen en de huidige juridische problemen van uw echtgenoot, wil mijn cliënt het echtscheidingsverzoek per direct intrekken. Hij is van mening dat verzoening in het belang van alle partijen is.
Ik lachte zachtjes. Het was de eerste keer dat ik die dag had gelachen.
Ik typte een antwoord.
Aan: Juridisch adviseur
Van: Rechter Elena Vance
Bericht: Verzoek afgewezen. Ga verder met de indiening. Ik wil het huis.
Ik drukte op verzenden.
Ik leunde achterover in de leren stoel. Ik voelde de last van het huwelijk van mijn schouders vallen, wegdrijven als rook. Ik was niet bang voor de hoorzittingen in de Senaat. Ik was niet bang voor het onderzoek. Ik had net de zwaarste beproeving van mijn leven doorstaan, en ik had gewonnen.
Drie maanden later
De Grote Zaal van het Hooggerechtshof is een ruimte die eerbied afdwingt. Marmeren zuilen reiken tot een plafond dat is beschilderd met figuren die wet en rechtvaardigheid symboliseren.
Ik stond vooraan in de zaal, mijn hand rustend op een bijbel die mijn zus vasthield.
De president van de Verenigde Staten stond voor me. De zaal zat vol – senatoren, rechters, de juridische elite van het land.
“Ik, Elena Vance, zweer hierbij plechtig…”
Mijn stem was krachtig. Hij trilde niet.
“…recht te spreken zonder aanzien des persoons, en gelijke rechten te verlenen aan armen en rijken…”
Ik keek naar de menigte. Ik zag Mark niet.
Mark zat in een federale gevangenis in afwachting van zijn proces wegens medeplichtigheid aan fraude. Hij was zijn huis kwijt. Zijn reputatie was verkeken. Hij was precies waar hij bang voor was: irrelevant. Een voetnoot in mijn biografie.
“…en dat ik alle plichten die mij als rechter van het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten onder de Grondwet en de wetten van de Verenigde Staten zijn opgelegd, getrouw en onpartijdig zal vervullen, zo waarlijk helpe mij God.”
‘Gefeliciteerd, rechter Vance,’ zei de opperrechter, terwijl hij me de hand schudde.
