Maar op de dag dat hij wegging, besefte ik dat ik niet alles kwijt was geraakt – ik had gewoon ruimte gemaakt.
Herstellen werd meer dan alleen een fysieke reis. Ik bracht mijn dagen door in behandeling en mijn nachten met het heropbouwen van mezelf: mentaal, spiritueel en financieel.
Ik omringde me met mensen die niet voor mijn pijn wegliepen, maar er juist naast stonden.
Vrienden brachten me om de beurt naar afspraken, een buurvrouw kookte maaltijden en zelfs een verpleegster gaf me een klein armbandje met het woord ‘Hoop’ erop gegraveerd. Vorige maand kreeg ik het nieuws: remissie.
Ik huilde – dit keer niet uit angst, maar omdat ik meer dan alleen een ziekte had overleefd.
