Mijn man, met wie ik veertien jaar getrouwd was, verliet me voor een jongere vrouw. Zijn reden was even kil als onvergetelijk: « Ik heb nu iemand nodig die bij mijn status past! » Met die woorden maakte hij een einde aan bijna twintig jaar van ons leven samen, alsof het niets was.
Vijf maanden later veranderde alles. Hij werd ernstig ziek en de vrouw voor wie hij me had verlaten, aarzelde niet om hem in de steek te laten. Ook zijn vrienden verdwenen één voor één. Plotseling had de man die ooit zo zelfverzekerd was geweest, niemand meer over.
Ondanks het verdriet dat hij me had bezorgd, kon ik de jaren die we samen hadden doorgebracht niet negeren. De gedachte dat hij alleen zou lijden was ondraaglijk. Dus ben ik weer bij hem ingetrokken en heb ik voor hem gezorgd, omdat er eerlijk gezegd niemand anders was die dat wilde. Hoewel hij nooit volledig de excuses heeft kunnen uitspreken die ik voelde dat hij wilde geven, ben ik dag in dag uit aan zijn zijde gebleven, simpelweg omdat ik me niet van hem kon afwenden.
