Hoofdstuk 6: Partners voor het leven
We stonden in Julians kantoor en keken uit over de skyline van de stad. De regen was gestopt. De zon brak door de wolken.
Ik legde de cheque op zijn bureau.
‘Het contract is afgelopen,’ zei ik. ‘David is geruïneerd. Jessica is weg. Jullie hebben je gerechtigheid gekregen.’
Julian keek naar de rekening. Hij pakte hem niet op.
‘Dit heb je verdiend, Clara,’ zei hij. ‘Je hebt je aan de afspraak gehouden.’
‘Ik wil het niet,’ zei ik. ‘Ik heb die aanbetaling van 20 miljoen dollar. Dat is meer dan genoeg om een nieuw leven te beginnen. Ik wil niet langer profiteren van pijn. Ik wil gewoon… rust.’
Julian pakte de cheque op. Hij scheurde hem doormidden.
‘Laten we dan een nieuwe overeenkomst sluiten,’ zei hij.
Hij liep om het bureau heen. Hij stond voor me. Hij was zo dichtbij dat ik de geur van regen en leer aan hem kon ruiken.
‘We waren heel goede partners, Clara,’ zei hij. ‘We hebben in 30 dagen twee narcisten ontmaskerd. Stel je voor wat we zouden kunnen bereiken als we samen aan iets positiefs zouden werken.’
‘Wat is je voorstel?’ vroeg ik, terwijl ik naar adem hapte.
« Ik open een nieuwe afdeling binnen de stichting, » zei Julian. « Om vrouwen te helpen herstellen van financieel misbruik. Om ze te leren hoe ze zich daartegen kunnen verzetten. Ik heb iemand nodig om die afdeling te leiden. Iemand die de rekensom van overleven begrijpt. »
Hij pakte mijn hand. Zijn greep was warm en stevig.
‘En,’ voegde hij eraan toe, zijn stem fluisterend. ‘Ik wil niet dat je weggaat. Mijn huis is… heel stil zonder jou.’
Ik keek hem in de ogen. Het ijs was verdwenen. Er was warmte te zien. Hoop.
‘Is dit een zakelijk aanbod?’ vroeg ik glimlachend.
« Het is een aanbod voor het leven, » zei Julian.
