Hoofdstuk 3: Kat en muis
De daaropvolgende dertig dagen waren een optreden dat een Oscar waardig was.
Ik speelde de rol van de toegewijde, onwetende huisvrouw perfect. Ik kookte zijn favoriete maaltijden. Ik streek zijn overhemden met uiterste precisie. Ik vroeg hem hoe zijn dag was geweest met grote, bewonderende ogen.
‘Hoe staat het met de deal met het conglomeraat?’ vroeg ik op een avond tijdens het eten van gebraden kip.
David grijnsde terwijl hij zijn vlees sneed. « Het gaat geweldig. De CEO, Julian, is een lastig geval, maar ik denk dat ik een ingang heb. Zijn vrouw, Jessica… zij doet een goed woordje voor me. »
‘Dat is geweldig, schat,’ zei ik, terwijl ik hem nog wat wijn inschonk. ‘Je bent zo charmant. Ik weet zeker dat ze je potentieel ziet.’
David pronkte. « Precies. Weet je, Clara, deze deal gaat alles veranderen. Het gaat om miljoenen. »
‘Je moet alles wat je hebt erin investeren,’ opperde ik onschuldig. ‘Laat ze zien dat je het meent. Als je er echt voor gaat, zal Julian je respecteren.’
David stopte met kauwen. Hij keek me verbaasd aan. ‘Denk je? Normaal gesproken zeg je juist dat ik voorzichtig moet zijn.’
‘Ik geloof in je,’ loog ik. ‘Als Jessica zegt dat het zeker is, dan moet het wel zo zijn. Haar man is toch een miljardair?’
‘Precies,’ knikte David langzaam. ‘Je wordt eindelijk wat slimmer, Clara. Dat bevalt me.’
Terwijl David bezig was zijn eigen graf te graven, had ik een ontmoeting met Julian.
We ontmoetten elkaar twee keer per week in veilige huizen of achterin zijn auto. Ik gaf hem kopieën van Davids sms-berichten, bankafschriften en de e-mails waarvan hij dacht dat hij ze had verwijderd.
Maar onze ontmoetingen werden… meer dan dat.
Op een regenachtige dinsdag ontmoette ik Julian in zijn privébibliotheek in de stad. Het was een enorme ruimte vol eerste edities en de geur van oud papier.
‘Je ziet er moe uit,’ zei Julian. Hij keek niet naar de documenten die ik hem gaf. Hij keek naar mijn gezicht.
‘Het is uitputtend om te doen alsof ik van een man houd die ik veracht,’ gaf ik toe, terwijl ik in een leren fauteuil wegzakte.
‘Ik weet het,’ zei Julian zachtjes. Hij liep naar een dressoir en schonk twee glazen whisky in. Hij gaf er één aan mij.
« Op geduld, » bracht hij een toast uit.
« Op geduld, » antwoordde ik.
We dronken. De stilte was niet zo zwaar als bij David. Het was aangenaam.
‘Je hebt nieuwe kleren nodig,’ zei Julian plotseling.
Ik keek naar mijn versleten trui. « Ik kan geen geld uitgeven. David controleert de rekeningen. »
‘Ik vraag je niet om ze te kopen,’ zei Julian. ‘Ik heb ze voor jou gekocht. Voor het gala.’
Hij wees naar een doos op de tafel.
Ik opende het. Er zat een jurk in. Het was middernachtblauwe zijde, eenvoudig maar verbluffend elegant. Het leek wel maanlicht in de stof geweven.
‘Je moet eruitzien als een winnaar wanneer je hem verslaat,’ zei Julian. ‘David behandelt je als een boer. Ik wil dat je die kamer binnenkomt als een koningin.’
‘Julian…’ Ik raakte de zijde aan. ‘Dank je wel.’
Hij strekte zijn hand uit en schoof een plukje haar achter mijn oor. Zijn vingers bleven er een seconde te lang hangen.
‘David is een dwaas,’ fluisterde Julian. ‘Hij jaagt een vrouw na die alleen maar op zijn geld uit is, terwijl hij een vrouw negeert die van zijn ziel houdt.’
Mijn hart maakte een sprongetje. Voor het eerst in vijf jaar voelde ik me geen post op een budgetpost. Ik voelde me gezien.
Dag 29 was aangebroken.
David kwam vroeg thuis. Hij trilde bijna van opwinding.
« Het is me gelukt! » riep hij, terwijl hij zijn aktentas op de bank gooide. « Ik heb de partnerschapsovereenkomst getekend! Ik heb mijn spaargeld opgenomen, het huis verhypothekeerd en alles op de gezamenlijke rekening gestort! »
‘Alles?’ vroeg ik, terwijl ik geschokt veinsde.
“Elke cent! Vijf miljoen dollar! Jessica zei dat Julian onder de indruk was van mijn inzet. Het rendement zal gegarandeerd binnen een maand verdrievoudigen!”
Ik glimlachte. « Ik ben zo trots op je, David. »
Hij wist niet dat de ‘joint venture-rekening’ een tussenrekening was die beheerd werd door Julians juridische team. Hij wist niet dat het contract dat hij ondertekende een clausule op pagina 45 bevatte: « Alle kapitaalinbrengingen zijn niet-restitueerbaar in geval van contractbreuk. »
En David had de regels al overtreden.
