Hoofdstuk 2: Het bod van 200 miljoen dollar
Ik staarde hem aan, terwijl er water uit mijn neus druppelde. « Je vrouw? »
‘Jessica,’ zei Julian. De naam klonk als een vloek op zijn lippen. ‘Stap in de auto, Clara. Je loopt een longontsteking op, en we hebben zaken te bespreken.’
Ik aarzelde. Maar toen ik terugkeek naar het donkere huis waar ik vijf jaar van mijn leven had verspild, besefte ik dat ik niets meer te verliezen had.
Ik ben binnen.
Het interieur van de Rolls-Royce rook naar rijk leer en regen. Het was er warm. Julian drukte op een knop en de scheidingswand tussen ons en de chauffeur schoof omhoog.
‘Waarom ik?’ vroeg ik, rillend.
‘Omdat jij de enige andere persoon in deze situatie bent die net zo erg onrecht is aangedaan als ik,’ zei Julian. Hij gaf me een handdoek uit een vakje. ‘En omdat jij de sleutel tot mijn vrijheid bent.’
“Ik begrijp het niet. Als je weet dat ze een affaire hebben, waarom scheid je dan niet gewoon van haar?”
Julian liet een droge, humorloze lach horen. « Zo simpel is het niet. Jessica is… juridisch onderlegd. We hebben een huwelijkscontract, maar daarin staat een specifieke clausule. Als ik van haar scheid zonder ‘gegronde reden’ – onweerlegbaar, gedocumenteerd bewijs van ontrouw gedurende een periode van 60 dagen – krijgt ze de helft. De helft van mijn bedrijf. De helft van mijn imperium. »
Hij keek me aan. « Mijn imperium is vier miljard dollar waard. Ik ga haar geen twee miljard dollar geven om aan jouw man uit te geven. »
“Wat wil je dan van me?”
‘Ik heb tijd nodig,’ zei Julian. ‘Nog 30 dagen. Ik wil dat David zich veilig voelt. Ik wil dat hij denkt dat hij ermee wegkomt. Als je hem nu verlaat, raakt hij misschien in paniek. Misschien stopt hij met haar te zien. Misschien verbergt hij bezittingen. Ik wil dat ze zich op hun gemak voelen. Arrogant.’
Hij opende een leren map op de stoel naast hem. Hij haalde er een cheque uit.
‘Ga terug,’ zei Julian. ‘Ga terug naar dat huis. Pak je tas uit. Scheur het briefje in stukken. Doe alsof je de bon nooit hebt gevonden. Wees precies 30 dagen lang de plichtsgetrouwe, onderdanige echtgenote.’
Hij overhandigde de cheque.
“In ruil daarvoor geef ik je dit.”
Ik bekeek het papier. Het was een bankcheque.
