Dag na dag kwam hij. De bel ging, de toast werd besteld, de uren verstreken. Hij werd onderdeel van het ritme van het restaurant, net zo constant als het gezoem van de koelkast of het gesis van het koffiezetapparaat. En toen – op een dag – ging de bel niet. En de volgende dag ook niet. En de week erna ook niet.
Ik hield mezelf voor dat hij wel terug zou komen. Misschien was hij ziek. Misschien op familiebezoek. Maar de lege cabine werd met elke dag zwaarder. Een maand later kwam zijn dochter binnen. Ze droeg een versleten notitieboekje, de randen gerafeld, de kaft zacht geworden door jarenlang gebruik. Haar ogen waren rood, maar haar stem was vastberaden toen ze zei: « Mijn vader is overleden. »
Ze legde het notitieboekje in mijn handen. ‘Hij schreef elke dag over jouw eethuis,’ zei ze. ‘Hij noemde het ‘de plek waar iemand me nog steeds ziet’.’ Ik opende het en daar was het – vijftig pagina’s in zijn handschrift. Aantekeningen over het brood, de soep, de manier waarop ik hem nooit wegjaagde. Observaties over het licht door het raam, het geluid van de bel, de vriendelijkheid dat ik mocht blijven zitten. Hij was na de dood van zijn vrouw met de meeste mensen gestopt met praten, legde ze uit. Maar hij had het voortdurend over mij. Over het eethuis. Over gezien worden.
