Wat hij werkelijk van zijn cultfilms vindt.
In tegenstelling tot zijn fans geeft Andrew zich niet over aan nostalgie. Voor hem behoren zijn films uit de jaren 80 toe aan degenen die ervan hielden. Hij bekijkt ze met afstand, als een hoofdstuk uit een ander boek.
Misschien is dat wel het meest inspirerende: het besef dat we nooit vastzitten in één enkele versie van onszelf. Het eens zo fragiele idool is een serene, creatieve man geworden, die volledig opgaat in zijn leven.
Het bewijs dat de mooiste rol in een leven de rol is die we zelf kiezen.
