Naarmate haar kracht afnam, vervaagden ook haar verwachtingen. Ze vroeg niet meer naar haar zoon. In plaats daarvan kneep ze in mijn hand wanneer de pijn heviger werd, en zocht ze troost in iets vertrouwds. Op haar laatste avond was het stil in de kamer, op het constante gezoem van een machine en het geluid van de regen tegen het raam na.
Ze hield mijn hand stevig vast, alsof ze bang was dat de wereld te snel aan haar voorbij zou gaan. Toen ze overleed, was het vredig, bijna zachtaardig. Ik dacht niet aan dankbaarheid of beloning. Ik voelde alleen het gewicht van het verlies – en een vreemd gevoel van eer omdat ik er was toen het er het meest toe deed.
