Proteïnurie: meer dan een symptoom, een vroegtijdig waarschuwingssignaal

De aanwezigheid van eiwit in de urine, ook wel proteïnurie genoemd, is op zich geen ziekte. Het is een aanwijzing dat er iets de structuur van de nieren beschadigt. Je kunt het vergelijken met een ultrafijne zeef die begint te barsten: wat de zeef had moeten tegenhouden, lekt erdoorheen.

Het zorgwekkende is niet alleen dat proteïnurie bestaat, maar ook hoe vaak het voorkomt, met name bij mensen met risicofactoren. Bij mensen met hoge bloeddruk kan tot een op de drie een zekere mate van eiwitverlies in de urine ervaren. Bij mensen met diabetes zal tussen de 30% en 40% in de loop van hun leven nierschade ontwikkelen.

Bovendien neemt de prevalentie ongemerkt toe bij mensen met obesitas, stofwisselingsstoornissen of bij mensen boven de 50.

Het grote probleem: het doet geen pijn en het geeft geen waarschuwing.

Nierschade in een vroeg stadium veroorzaakt geen pijn of duidelijke symptomen. Daarom komen veel mensen er pas achter als de ziekte al vergevorderd is. Eiwitten in de urine zijn slechts het topje van de ijsberg: de werkelijke schade kan zich ontwikkelen zonder dat de patiënt het merkt.

Dit gebeurt vaak omdat er tijdens routinematige medische controles niet altijd actief naar deze signalen wordt gezocht, en omdat het lichaam in de beginfase geen duidelijk alarm afgeeft.