Onzichtbaar verdriet
Op de avond van de tragedie ging Julien er alleen heen. Hij bracht bloemen mee. Hij zat aan het water en praatte urenlang, alsof onze zoon er nog steeds was, naast hem. Ze vertelde me dat hij die nacht eindelijk zijn masker liet vallen. De tranen die hij voor mij verborgen had gehouden, vloeiden nu, lang en diep, in de beslotenheid van die plek.
Hij had ervoor gekozen zijn kwetsbaarheid te verbergen. In zijn ogen was sterk en rechtop blijven zijn manier om ons beiden te beschermen.
