Ik volgde haar naar een herenhuis in Alexandrië.

Ze parkeerde twee straten verderop, keek op haar telefoon en ging zonder kloppen naar binnen. Ik bleef in mijn auto zitten, tegenover de kale winterbomen, en keek veertig minuten lang naar het rode bakstenen gebouw, totdat een man in een antracietkleurige trui het gordijn opzij schoof en naar buiten keek.

Ik kende hem.

Ethan Mercer.

Zesenveertig. Financieel directeur bij Halbrook Development Group – een van de grootste vastgoedbedrijven in de regio en een van de grootste klanten van ons bedrijf. Ik had hem ontmoet tijdens twee kerstdiners en een keer bij een golfevenement voor het goede doel. Een prettige stem. Perfecte pakken. Het type man dat je aankijkt alsof hij je iets toezegt.

En ze zijn getrouwd.

Toen Claire naar buiten kwam, begreep ik de contouren van het verraad wel, maar niet de kern ervan. Die kern openbaarde zich twee dagen later.

Ik werk als operationeel directeur voor een bouwmaterialenbedrijf in Noord-Virginia. We waren al maanden aan het onderhandelen over een belangrijk contract met Halbrook – groot genoeg om promoties veilig te stellen, ontslagen te voorkomen en expansie te stimuleren. Woensdagochtend riep mijn CEO me bij zich.

“We hebben een probleem.”

Halbrook had zich teruggetrokken uit de deal. Niet uitgesteld, maar volledig teruggetrokken. Erger nog, een concurrent diende een bijna identieke constructie in voor een prijs die alleen mogelijk was met voorkennis. Onze marges. Onze prognoses. Onze kwetsbaarheden.