Geen naam. Alleen een niet-opgeslagen nummer.
De douchestraal boven liep gestaag en in de verte. Mijn hartslag was zo hevig dat de telefoon leek te trillen.
Toen verscheen er nog een bericht.
Als hij achter de transfer komt, is het met ons beiden afgelopen.
Ik staarde naar het scherm, een koude golf trok door me heen.
Het ging niet meer alleen om parfum. Niet meer alleen om een affaire.
Wat Claire die avond ook mee naar huis had genomen, het was niet alleen de geur van een andere man.
Het was de geur van iets dat aan het instorten was.
Ik maakte foto’s van de berichten, legde de telefoon precies terug waar hij had gelegen en ging naar beneden voordat ze uit de douche kwam.
Mijn handen waren toen al stabiel, wat me meer angst aanjoeg dan paniek zou hebben gedaan. Paniek is menselijk. Stabiliteit betekent dat iets anders de controle heeft overgenomen.
De volgende achtenveertig uur gedroeg ik me precies zoals een vertrouwende echtgenoot betaamt. Zondagochtend koffie. De garage schoonmaken. Luisteren terwijl Claire klaagde over een lastige klant. Op maandag kuste ik haar gedag, wachtte tien minuten en verliet toen het huis achter haar.
Ik ben haar niet naar het advocatenkantoor gevolgd.
