Een stem die nooit veranderd was.
Geen vragen, geen oordeel.
Hij nam op na twee keer overgaan.
Er klonk geen enkele aarzeling in zijn stem.
Geen verdenking.
Geen enkele herinnering aan de jaren die ons scheidden.
Alleen erkenning.
Alsof de afstand even was stilgezet, niet verbroken.
Vriendelijkheid, nog steeds intact.
Hij kwam opdagen.
Enkele minuten later verliet hij het gebouw.
Startkabels in één hand.
In de andere tas zit een thermosfles.
Alsof vriendelijkheid was uitgesteld…
Maar nooit vernietigd.
Hij vroeg niet waarom ik belde.
Hij heeft in de ijskoude duisternis geen oude wonden opengereten.
Hij stapte gewoon het moment in.
En ze hebben geholpen.
