Een les die in ons geheugen gegrift staat.
Toen ik de microfoon teruggaf, was er even een moment van aarzeling. Toen begon iemand te applaudisseren. En daarna nog iemand. Al snel galmde het applaus door de hele zaal. Sommigen keken beschaamd naar beneden, anderen hadden tranen in hun ogen.
Ik ging terug naar mijn grootmoeder en stak opnieuw mijn hand naar haar uit. Deze keer stond ze rechtop, met rechte rug en een trotse blik.
