‘Omdat ik een echtgenoot wilde,’ zei ik kalm. ‘Niet een man die me toe-eigende van mijn succes.’
Zijn stem brak. « We kunnen dit oplossen. Ik was gestrest. Mijn moeder— »
‘Nee,’ onderbrak ik hem. ‘Je meende elk woord.’
Naomi schoof nog een document naar me toe: een tijdelijk exclusief huurcontract.
‘Alsjeblieft,’ fluisterde Trent. ‘Zeg ze gewoon dat ze weg moeten gaan.’
Ik aarzelde even en sprak toen de zin uit die hij nooit had verwacht.
‘Pak je koffer,’ zei ik tegen hem. ‘Jij bent degene die vertrekt.’
“Ik ga mijn huis niet uit!”
‘Het is een gezamenlijk bezit dat met mijn geld is aangeschaft,’ antwoordde ik. ‘En uw kleine ultimatum helpt mijn zaak.’
“Dat is illegaal!”
‘Ik zet je er niet uit,’ zei ik kalm. ‘Dat doet een rechter.’
Op de achtergrond hoorde ik stemmen – professioneel, vastberaden.
Toen zei iemand: « Meneer, dit is een kennisgeving. »
‘Ze nemen mijn laptop mee,’ fluisterde Trent. ‘Ze zeggen dat het bewijsmateriaal is.’
‘Heb je het huis op enig moment onder je bedrijf ondergebracht?’ vroeg ik.
Hij stotterde. « Mijn accountant stelde voor— »
Daar was het.
Naomi nam de telefoon aan. « U bent gedagvaard, » zei ze koeltjes.
Toen ze het teruggaf, sprak ik nog een laatste keer.
“Je kunt me niet zomaar een hond noemen en dan in paniek raken als je beseft dat ík degene ben die de riem vasthoudt.”
Stilte.
Toen zei hij zachtjes: « Dat wist ik niet. »
‘Je hebt het niet gevraagd,’ zei ik. ‘Je ging er gewoon vanuit.’
‘Is er een kans dat je hiermee stopt?’ fluisterde hij.
‘Nee,’ antwoordde ik. ‘Maar ik zal eerlijk zijn.’
Ik heb het gesprek beëindigd.
Enkele minuten later verscheen een sms’je van een onbekend nummer: « Hij verbergt iets. Controleer de kluis. »
Mijn borst trok samen.
De kluis.
Diegene die Trent altijd onder controle had.
En plotseling besefte ik dat dit niet zomaar meer een scheiding was.
Het ging over wat hij verborgen had gehouden in het huis waarvan hij zwoer dat het van hem was.
Maar drie dagen later… belde hij me weer op – doodsbang.
Geen gerelateerde berichten.
