‘We moeten praten,’ flapte hij eruit. ‘Nu.’ Ik leunde achterover in mijn stoel en zei kalm: ‘Nee.’
Toen sprak hij de zin uit waardoor ik rechtop ging zitten.
‘Ze hebben de rekeningen geblokkeerd,’ fluisterde hij. ‘En er zijn mensen in het huis.’
Ik bleef stil en liet hem zijn verhaal doen.
‘Welke rekeningen?’ vroeg ik.
‘Allemaal,’ snauwde hij. ‘Betaalrekening. Zakelijke lijn. Zelfs de gezamenlijke. En de hypotheek is niet afgeschreven. Ze zeggen dat ik achterstallig ben. Dat slaat nergens op – ik heb geld.’
‘Onze gezamenlijke rekening?’ herhaalde ik zachtjes.
Hij slikte. « Ja. »
‘Wie zijn ‘zij’?’ vroeg ik.
“De bank. En een beveiliger. Hij zei dat ik het pand moest verlaten tijdens een eigendomscontrole.”
Eigendomsbeoordeling.
Interessant.
‘Wat heb je gedaan?’ eiste hij.
UITSLUITEND TER ILLUSTRATIE
Ik boog me voorover. « Weet je nog dat je zei dat het jouw huis was? »
‘Ja!’ riep hij. ‘Want dat is het!’
‘Nee,’ zei ik kalm. ‘Niet zoals jij denkt.’
Zijn ademhaling werd onregelmatig. « Ze hebben het over verkeerde voorstelling van zaken. Wat betekent dat eigenlijk? »
Dat betekende dat Naomi verder was gegaan dan hij zich realiseerde.
‘Heb je je advocaat verteld dat je het huis alleen hebt gekocht?’ vroeg ik.
Stilte. « Dat staat in de akte, » mompelde hij uiteindelijk.
‘En de aanbetaling?’ vroeg ik.
‘Je hebt een keer geld overgemaakt,’ zei hij zwakjes. ‘Dat was gewoon… je spaargeld.’
Ik sloot mijn ogen.
‘Dat waren geen besparingen,’ zei ik. ‘Dat was mijn compensatie.’
Hij lachte nerveus. « Waarvan? Je bent toch consultant? »
‘Ik ben een hoge leidinggevende,’ antwoordde ik. ‘Vorig jaar bedroeg mijn salaris 1,5 miljoen dollar.’
De lijn werd doodstil.
‘Dat is niet grappig,’ fluisterde hij.
“Het is geen grap.”
‘Waarom heb je me dat niet verteld?’ vroeg hij.
