Ik moet er verward hebben uitgezien, want ze schoof een klein geel plakbriefje over de toonbank. Daarop stonden, in een net handschrift, vijf simpele woorden: Van de vrouw die u geholpen heeft.
Ik stond daar even, met de warme kop in mijn hand, en voelde een onverwachte beklemming op mijn borst. Het was niet het gratis drankje dat me aantrok, maar de herinnering dat kleine gebaren van vriendelijkheid niet onopgemerkt blijven. Soms komen ze stilletjes terug, als een zacht tikje op de schouder dat zegt: « Ik herinner het me. »
En toen ik met mijn latte in de hand de deur uitliep, realiseerde ik me iets: je weet nooit hoeveel een klein gebaar voor iemand betekent, totdat het beantwoord wordt.
