‘Ik dacht, misschien kunt u de pincode van haar kaart achterhalen,’ zei mevrouw Sterling. ‘U hebt toch toegang tot haar tas? Kijk daar eens in. De kaart zit erin. Dan neem ik vanavond snel het geld op, voordat ze het merkt. En morgenochtend zeggen we dat de kaart bijvoorbeeld in de bus of in de supermarkt is gestolen.’
De stilte was zo dik dat Kiana haar eigen hartslag kon horen.
‘Meen je dat nou?’ Darius’ stem klonk gespannen, maar niet verontwaardigd, eerder geïnteresseerd.
‘Absoluut. Luister, ze zal het niet eens meteen merken. Het is niet alsof ze het bijhoudt. Ze heeft meer dan honderdtwintigduizend. Wat is het probleem als we er wat van nemen? We delen het later wel. De helft voor jou, de helft voor mij. Dat is toch eerlijk?’
Nog een pauze.
‘Ik weet het niet, mam. Dat is riskant.’
‘Risicovol? Welk risico? Ze komt er niet eens achter. En als ze het wel ontdekt, nou en? Dan zeg je dat je van niets wist. Een hacker heeft het account gehackt. Dat gebeurt de hele tijd.’
« Wat als ze de bank belt? »
‘Nou en? De bank haalt haar schouders op. Beveiligingsfout. Maar de kaart was bij haar. Niemand anders dan zij kende de pincode. Ze zal zichzelf de schuld geven dat ze niet voorzichtig genoeg was. Geloof me, het komt wel goed.’
Kiana deed de deur langzaam dicht. Alles binnen was volledig bevroren.
Ze was niet verbaasd. Om de een of andere reden was ze helemaal niet verbaasd.
Ze wist dat mevrouw Sterling tot veel in staat was, maar dat Darius haar steunde – dat was een klap in het gezicht. Geen harde klap, maar wel een precieze.
Ze ging terug naar bed, ging zitten en vouwde haar handen in haar schoot. Ze moest nadenken, haar opties afwegen, beslissen wat ze vervolgens zou doen. Maar de beslissing was in feite al genomen. Die ochtend, toen ze de bank uitliep, had Kiana flauwtjes geglimlacht, nauwelijks merkbaar. Laat ze het maar proberen, had ze gedacht.
Ongeveer tien minuten later verliet ze de slaapkamer. Er was niemand in de keuken. Mevrouw Sterling stond in de hal haar jas aan te trekken. Darius hielp haar de rits dicht te doen.
‘Gaat u nu al weg, mevrouw Sterling?’ vroeg Kiana, terwijl ze tegen de deuropening leunde.
Haar schoonmoeder draaide zich om. Haar gezicht was strak en onvriendelijk.
“Ja, ik heb dingen te doen. Bedankt voor de thee.”
‘Dankjewel voor de soesjes,’ antwoordde Kiana beleefd.
Mevrouw Sterling knikte, trok haar jas recht en liep naar de deur. Precies bij de uitgang draaide ze zich om.
“Kiki, denk eens na over wat ik heb gezegd. Familie is belangrijk. We moeten elkaar helpen.”
Kiana keek haar recht in de ogen. « Natuurlijk. Ik zal erover nadenken. »
De deur ging dicht.
Darius ging terug naar de woonkamer, zette de tv aan en ging op de bank zitten. Kiana volgde hem, pakte de vuile mokken van de salontafel en bracht ze naar de gootsteen.
‘Luister,’ begon Darius zonder zijn hoofd om te draaien, ‘mama zit echt in de problemen. Misschien moeten we haar toch maar een beetje helpen. Gewoon een klein bedrag, zoals vijfduizend.’
Kiana waste de mok af en zette hem op het droogrek. « Waarom heeft ze vijfduizend nodig? »
Hij haalde zijn schouders op. « Om verder te leven. Om wat gemoedsrust te hebben. »
« Darius, je moeder heeft een uitkering en een appartement. Als ze echt geld nodig heeft, kan ze haar appartement verkopen, zoals ze zelf al zei, of een parttimebaan zoeken. »
“Op haar leeftijd?”
Kiana draaide zich om en veegde haar handen af aan een handdoek. ‘Ze is tweeënzestig. Er zijn genoeg vrouwen van haar leeftijd die werken.’
Darius fronste zijn wenkbrauwen. « Je bent zo koud geworden. »
“Niet kil. Realistisch.”
Hij gaf geen antwoord.
De rest van de avond brachten ze in gespannen stilte door. Kiana las een boek. Darius keek naar een realityshow op tv en lachte iets te hard om niets.
Voordat hij naar bed ging, ging hij naar de badkamer, spetterde wat in het water, kwam eruit, ging liggen en begroef zijn gezicht in zijn telefoon. Kiana sloot haar boek en ging naast hem liggen.
Het was pikdonker. De wind ruiste buiten het raam. Ze hoorde Darius onder de deken rommelen, iets typen op zijn telefoon. Hij was waarschijnlijk aan het appen met zijn moeder, aan het plannen.
Kiana draaide zich op haar zij, met haar gezicht naar de muur. Vanbinnen was ze verrassend kalm, bijna onverschillig. Vijf jaar huwelijk, zo bleek, kon tenietgedaan worden door één gesprek in de keuken, één beslissing om het geld van zijn vrouw te stelen, en een complot met zijn moeder.
Ze herinnerde zich hoe ze elkaar hadden ontmoet. Een typisch verhaal: gemeenschappelijke vrienden, een feestje, praten tot in de vroege uurtjes. Darius leek toen al interessant, levendig. Hij maakte grapjes, vertelde verhalen en wist hoe hij moest luisteren.
Toen kwamen de bloemen, de wandelingen, de eerste kus in de regen op een hoek in het centrum. Romantiek.
