Ze roerde langzaam de suiker in haar thee. « Ik vind de keuken niet leuk. Ik wil hem moderniseren. »
‘Nou, dat begrijp ik.’ Haar schoonmoeder boog zich dichterbij en de geur van goedkoop bloemenparfum kwam van haar af. ‘Maar denk er eens over na. Wat als je het geld nodig hebt voor iets belangrijkers? Medische behandeling bijvoorbeeld, of iets anders?’
Darius zat zwijgend in zijn kopje te staren. Zijn gezicht was gespannen, alsof hij een explosie verwachtte.
‘Als ik het nodig heb, gebruik ik het,’ antwoordde Kiana kalm. ‘Maar ik heb het nog niet nodig gehad.’
Mevrouw Sterling zuchtte zo theatraal dat het applaus verdiende. « Ik heb bijvoorbeeld mijn hele leven gespaard, centje voor centje. En wat is er gebeurd? Nu ben ik met pensioen en kom ik nauwelijks rond. De energierekening is duur. Medicijnen zijn duur. Gelukkig helpt Darius me wel een handje. »
Kiana trok haar wenkbrauw op. « Helpt hij mee? »
Darius deinsde achteruit. « Nou, soms geef ik haar wat contant geld of boodschappen. »
Kiana knikte. Interessant. Ze dacht dat er hoogstens zo’n vijfhonderd dollar per maand naar haar schoonmoeder ging vanuit hun gezinsbudget. Blijkbaar hielp Darius haar met zijn eigen geld, wat hij, gezien zijn constante schulden aan Kiana, niet had.
‘Ik heb zitten nadenken,’ vervolgde mevrouw Sterling, terwijl ze haar nagels bekeek. ‘Misschien moet ik mijn appartement verkopen. Mijn eenkamerappartement in het centrum moet veel waard zijn. Ik zou het kunnen verkopen, iets kleiners aan de rand van de stad kopen en van het verschil leven.’
Kiana nam een slokje van haar thee. Die was heet en brandde bijna op haar lippen.
“Geen slecht idee.”
Haar schoonmoeder keek scherp op. ‘Denk je dat echt?’
“Natuurlijk. Als je geld nodig hebt, is dat de meest logische optie.”
Mevrouw Sterling zweeg even, duidelijk in de verwachting dat ze iets anders zou zien. Toen glimlachte ze, maar haar glimlach was scheef.
‘Ja, ik denk het wel… voorlopig. Misschien hoef ik het niet te verkopen. Misschien is er een andere manier.’ Ze zweeg en keek Kiana verwachtingsvol aan.
Darius keek ook toe. Ze wachtten allebei tot de schoondochter hulp zou aanbieden – tot ze zou zeggen: « Verkoop het niet. Hier is wat geld. Leef in vrede. »
Kiana dronk haar thee op en stond op. « Ik ga me even omkleden. Het is een lange dag geweest. »
Ze verliet de keuken en voelde hun blikken op zich gericht, de ene verbaasd, de andere boos.
In de slaapkamer sloot ze de deur en ging op de rand van het bed zitten. Haar handen trilden lichtjes, niet van angst, maar van een koude, stille, knagende woede.
Ze wilden haar geld. Dat was overduidelijk.
Mevrouw Sterling was niet voor de thee gekomen. Ze was gekomen om de situatie te peilen, om te zien of haar schoondochter zou zwichten voor medelijden. En Darius was erbij betrokken, hij zat daar stil te wachten.
Kiana luisterde aandachtig. De stemmen in de keuken klonken weer, nu zachter en gedempt. Ze stond op, liep naar de deur en deed die op een kier. De woorden bereikten haar in fragmenten.
‘Ze wil niets geven,’ siste mevrouw Sterling. ‘Ze is hebzuchtig.’
‘Mam, zeg dat nou niet. Ze is gewoon voorzichtig,’ mompelde Darius.
‘Voorzichtig.’ Ze snoof. ‘Zij heeft honderdduizend dollar zomaar liggen, en ik zit te verpieteren op een uitkering.’
“Stil. Ze zal het horen.”
“Laat haar het horen. Ik heb je je hele leven alleen opgevoed. Je vader vertrok toen je drie was. Ik had twee banen, en nu trouw je met deze harteloze vent en kun je me niet eens fatsoenlijk helpen.”
Darius mompelde iets onverstaanbaars.
‘We moeten in actie komen,’ siste mevrouw Sterling. ‘Begrijpt u dat? Anders krijgen we niets. Ze is niet dom. Kijk hoe ze de zaken verdraait. ‘Verkoop je appartement,’ zegt ze. Makkelijk gezegd voor haar. Ze heeft alles.’
“Wat stelt u dan voor?”
Een pauze.
Kiana hield haar adem in.
