‘Ben ik schuldig omdat ik mijn eigen geld bescherm?’ Kiana grinnikte zachtjes. ‘Interessante logica.’
“Je hebt ons expres in de val gelokt.”
“Jullie hebben het jezelf moeilijk gemaakt door te besluiten mijn geld te stelen. Ik heb gewoon voorzorgsmaatregelen genomen.”
“Ik… ik wilde niet stelen. Het was een misverstand.”
‘Natuurlijk,’ zei Kiana kalm, bijna spottend. ‘Je bent gewoon per ongeluk ‘s avonds laat met mijn pas en pincode naar de geldautomaat gereden. Puur toeval.’
Mevrouw Sterling slaakte een verontwaardigde kreet.
“Jij… jij bent harteloos. Mijn uitkering is klein. Ik heb niets om van te leven, en jij hebt meer dan honderdduizend euro liggen. Je had kunnen helpen.”
‘Dat had gekund,’ beaamde Kiana. ‘Als je het me als een normaal mens had gevraagd. In plaats daarvan probeerde je me midden in de nacht te beroven, in samenspraak met mijn man.’
Stilte.
Toen sprak haar schoonmoeder zachter, bijna smekend.
“Kiki, alsjeblieft, doe geen aangifte. Ik smeek je. Ik zal dit nooit meer doen. Doe het gewoon niet.”
Kiana zweeg even, nadenkend of ze aangifte moest doen of niet. Enerzijds wilde ze deze brutale vrouw een lesje leren, laten zien dat niet alles vergeven wordt. Anderzijds, al die gedoe met de politie, het onderzoek en de verklaringen – was het dat wel waard?
‘Goed,’ zei ze uiteindelijk. ‘Ik zal geen aangifte doen. Maar wel onder één voorwaarde.’
« Wat is het? »
“Jij en Darius zullen nooit meer in mijn leven verschijnen. Geen telefoontjes, geen bezoekjes, geen verzoeken. Ik dien een scheidingsaanvraag in, regel alles snel en in alle stilte, en jullie verdwijnen allebei voorgoed.”
Mevrouw Sterling snoof.
“Oké. Oké. Wat je ook zegt. Dien alleen geen aangifte in. We hebben een deal.”
Kiana verbrak de verbinding en gaf de telefoon terug aan Darius. Hij nam hem met trillende handen aan en keek haar bedroefd aan.
‘Je gaat echt geen aangifte doen?’
‘Nee,’ antwoordde ze. ‘Maar op voorwaarde dat je vandaag nog vertrekt. Pak je spullen en ga weg – en kom nooit meer terug.’
Hij knikte zonder op te kijken.
“Ik… ik begrijp het.”
Kiana draaide zich om en liep de slaapkamer in om haar tas te pakken. Achter haar hoorde ze hem opstaan, naar de kamer lopen en zijn spullen in plastic zakken stoppen.
Een half uur later stond hij bleek en verslagen in de gang met twee koffers.
‘Kiki,’ zei hij zachtjes, ‘het spijt me. Ik meende het echt niet.’
Ze stak haar hand op en hield hem tegen.
“Nee. Ga gewoon.”
Hij knikte, opende de deur en vertrok.
De deur sloot zachtjes, bijna geluidloos.
Kiana bleef in de deuropening staan en staarde naar de gesloten deur. Vanbinnen voelde ze zich leeg. Geen pijn, geen verdriet – alleen leegte. Zoals na een lange ziekte, wanneer de koorts is gezakt en alleen zwakte overblijft.
Ze ging terug naar de keuken en ging bij het raam zitten. Buiten ruiste de wind en joeg de grijze wolken over de hemel. Het beloofde een sombere dag te worden.
Kiana pakte haar telefoon en stuurde Shauna een berichtje.
Ik ben van gedachten veranderd. Ik kom niet. Alles is vanzelf goed gekomen.
Het antwoord kwam vrijwel direct.
Gaat het goed met je?
Het gaat geweldig met me.
Ze stopte haar telefoon weg en keek uit het raam. Het leven ging gewoon door. Mensen haastten zich naar hun werk. Bussen ratelden bij de haltes. Kinderen lachten ergens in de verte. Een gewone dag. De eerste dag van haar nieuwe leven.
Kiana glimlachte zwakjes, maar oprecht.
