De armband, jarenlang zorgvuldig bewaard in een doos, was de laatste tastbare link naar haar kindertijd geworden. Toen haar eigen dochter acht jaar werd, gaf Camille de armband aan haar, niet wetende dat het de brug naar haar zus zou vormen.
De reünie is totaal anders dan een filmscène. Er is geen dramatische muziek of wondermiddel om de verloren jaren in te halen.
Er worden telefoonnummers uitgewisseld, schuchtere berichten gestuurd, aarzelende telefoontjes gepleegd en bezoeken afgelegd wanneer het budget het toelaat.
Ze leren zichzelf als volwassenen opnieuw te ontdekken, zonder te doen alsof ze de tijd kunnen uitwissen.
Voordat ze wegging, fluisterde Camille:
« Je hebt je belofte gehouden. »
Élodie glimlachte, met tranen in haar ogen.
Een krom armbandje, gemaakt met de vingers van een kind, heeft dertig jaar overleefd en twee zussen herenigd. Dit ontroerende verhaal over een familiereünie herinnert ons eraan dat de meest fragiele banden soms het meest bestand zijn tegen de tand des tijds.
