Toen kwam er een stel aan. Ze kozen Elodie, niet Camille.
Er werd haar verteld dat het « een kans » was. Dat ze dapper moest zijn. Dapper zijn, op achtjarige leeftijd, betekende in een auto stappen en de enige persoon achterlaten die voor haar het woord familie betekenis gaf.
Die dag had Élodie een rood-blauwe armband om de pols van haar zus gebonden, onhandig gevlochten met draad dat ze uit een knutselworkshop had gehaald. Ze droeg zelf een identieke armband.
« Zodat je me niet vergeet. »
Jarenlange stilte
Élodie, die uit een andere regio was geadopteerd, groeide op in een fatsoenlijk gezin, maar wel een gezin dat niet graag over het verleden sprak. Er werd haar voortdurend verteld dat het weeshuis bij « een ander leven » hoorde.
Op achttienjarige leeftijd ging ze terug. Het dossier van Camille was vertrouwelijk. Naam veranderd. Geen verdere informatie.
Ze probeerde het opnieuw. En nog eens.
Het leven ging verder: studie, werk, huwelijk, scheiding, promoties, verhuizingen. Aan de oppervlakte leek alles stabiel. Vanbinnen bleef er een leegte.
Camille was een pijnlijke herinnering geworden, onmogelijk uit te wissen.
